Η μετάδοση δεδομένων ασύρματα και μάλιστα καλύπτοντας μεγάλες περιοχές εισάγει ένα εύλογο ερώτημα για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να ελεγχθεί “ποιος” έχει πρόσβαση στα δεδομένα και τις υπηρεσίες που παρέχονται, σε ποιο βαθμό και για πόση χρονική διάρκεια. Καθώς η ασύρματη κάλυψη δικτύου πολλές φορές φτάνει πολύ μακρύτερα από το χώρο που ο φορέας επιθυμεί να καλύψει και καθώς δεν υπάρχει τρόπος να περιοριστεί απόλυτα το σήμα σε συγκεκριμένο χώρο, θα πρέπει να διατίθεται ένα σύστημα που ελέγχει το “ποιος”, “από που” και “για πόσο χρονικό διάστημα” συνδέεται στο σύστημά.
Είναι φανερό λοιπόν ότι το σύστημα ασφάλειας είναι βασικό συστατικό ενός ασύρματου δικτύου. Το σύστημα χρέωσης είναι εγγενές στο σύστημα ασφάλειας το οποίο προεκτείνει, ώστε να είναι δυνατή η εμπορική εκμετάλλευση ενός συστήματος ασύρματης πρόσβασης σε δεδομένα και υπηρεσίες. Χωρίς τα παραπάνω άλλωστε, το wireless hotspot εκφυλίζεται σε ένα απλό WLAN από ένα access point. Διακρίνονται τρία μοντέλα ασφάλειας και χρέωσης: το Στατικό μοντέλο ασφάλειας, το Δυναμικό μοντέλο ασφάλειας χωρίς χρέωση και το Δυναμικό μοντέλο ασφάλειας με δυνατότητα χρέωσης.